Schulz / Forum 16

"Stworzyliśmy je, by było miejscem, w którym możemy dzielić się swoimi lektorskimi doświadczeniami, aby lepiej poznać siebie i nasz wyjątkowy zawód. Dlaczego? Bo wiemy, że w każdym z nas, w tych kilkudziesięciu lektorskich ciałach i duszach drzemie niezmierzony potencjał i niesamowite historie do opowiedzenia, mnóstwo pomysłów, inicjatyw, wyzwań, sukcesów, które czekają, aby się nimi podzielić, talenty, które chcemy pokazać lub które chcemy poznać, odkryć. Zaczęło się – jak to zwykle bywa – od pomysłu. Potem były nieśmiałe kroki, by z idei zrodził się jakiś kształt, zarys. Aby jednak powstał, trzeba było, aby kilkoro z nas dało porwać się tej inicjatywie, wówczas jeszcze tylko marzeniu, wzajemnie inspirować się, wspierać i podsycać ten ogień, i tak powstała nasza grupa. Różnimy się poglądami, usposobieniem, wiekiem, zainteresowaniami. Łączy nas lektorska przygoda i pasja do tego, co robimy. Po wielu godzinach spędzonych na redakcyjnych spotkaniach, dyskusjach, sporach, metodą prób i błędów – oto jest: pierwszy numer Pisma. Chcemy, aby było otwarte, odważne i żeby odpowiadało naszym lektorskim potrzebom. To Pismo o nas i dla nas". (Od Redakcji)

Prezentowany numer „Sztuki Edycji”, noszący podtytuł Egodokumenty, stanowi kontynuację numeru poprzedniego – „Poza historią literatury: nieznane archiwalia, inedita, problemy recepcji”, w którym koncentrowaliśmy się na problematyce związanej z mniej lub całkowicie nieznanymi źródłami oraz zapoznanymi tekstami. Podział na dwa bliskie sobie tematycznie numery wynikł ze względów praktycznych: zaproponowana problematyka znalazła tak żywy oddźwięk u Autorów, że nie sposób było pomieścić wszystkich artykułów w jednym, nawet obszernym numerze. O czym to świadczy? Nie tyle nawet, że temat stał się modny, ile o jego podstawowym, „podręcznym” charakterze. Każdy bowiem, kto para się edytorską teorią lub praktyką, na jakimś etapie pracy natrafia na nieodkryte archiwalia bądź dzieła nieznane, nieukończone, niekanoniczne, inedita, wreszcie – egodokumenty.

Pojęcie przyszłości ma bogatą przeszłość. Ludzkość od zawsze próbowała ją przewidywać i kontrolować; wielu artystów i pisarzy poświeciło jej swoje dzieła, tworząc utopijne i dystopijne wizje jutra. Nasi przodkowie zwracali się do wyroczni, lub wpatrywali się w gwiazdy z nadzieją, że przyszłość zostanie im objawiona. Dziś dysponujemy zupełnie innymi środkami, aby projektować przyszłość według naszych pragnień, a mimo to stoimy bezradni w obliczu zupełnie bezprecedensowych zagrożeń.