Artykuł / wywiad
Powstanie Pracowni Badań nad Spuścizną Stanisława Vincenza
Pracownia została powołana w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego przez dr. hab. Jana A. Choroszego w celu integracji badań nad spuścizną pisarską Stanisława Vincenza (1888–1971), prozaika, eseisty, filozofa, epistolografa działającego na pograniczu kulturowym i łączącego różnorodne tradycje. Jego twórczość literacka, nie znana szerszej publiczności, wywołuje stałe zainteresowanie historyków literatury, folklorystów, etnologów, językoznawców, a dzięki nowym przekładom na kilka języków (ukraiński, czeski, węgierski, niemiecki, hebrajski) powoli przebija się do czytelników w Europie i w Izraelu.
Od trzech dekad pracownicy IFP są bardzo aktywni jako organizatorzy i uczestnicy konferencji naukowych i innych projektów badawczych, w 2015 roku zapoczątkowali serię wydawniczą Biblioteka Vincenzowska, opiekują się pracami dyplomowymi o charakterze edytorskim. Wrocławska polonistyka stanowi centrum, w którym zbiegają się niemal wszystkie wątki międzynarodowych inicjatyw, a udział w Pracowni Vincenzologicznej zadeklarowali najpoważniejsi badacze z kraju i zagranicy. Do czynnej współpracy zachęcamy doktorantów i studentów.
Informacje
Zobacz także
Na styku włoskich archiwów i humanistyki cyfrowej
Stefania Spinelli jest na drugim roku studiów doktoranckich w konsorcjum dwóch uczelni: w Genui i w Turynie. Jej projekt doktorski zakłada upowszechnienie i zbadanie dwóch polskich zbiorów zachowanych w Turynie, związanych z działalnością rodziny Bersano-Begey: Archiwum Begeya w Bibliotece Królewskiej oraz Biblioteki Kultury Polskiej im. Attilia Begeya przechowywanej na Uniwersytecie Turyńskim. W planach jest również stworzenie modelu cyfrowego wykorzystania wybranych materiałów pochodzących z XIX i XX wieku (takich jak rękopisy, korespondencja prywatna, dokumenty historyczne). Założenia swojego doktoratu zaprezentowała podczas jednego z zebrań Pracowni Literatury Romantyzmu w Instytucie Badań Literackich PAN. Pobyt w Warszawie był również okazją dla Marioli Wilczak do rozmowy z włoską polonistką.
BARBARA WINKLOWA (1927-2021). Historyczka literatury, bibliografka, edytorka
Barbara Winklowa urodziła się 19 października 1927 w Makowie pod Skierniewicami, w rodzinie nauczycieli, Mikołaja Libnera i Janiny z Czyszkowskich. Jej ojciec uczył w szkole powszechnej w Makowie i tam spędziła dzieciństwo. W czasie okupacji niemieckiej uczyła się na tajnych kompletach gimnazjalnych, początkowo w rodzinnej miejscowości, a następnie w Godzianowie, gdzie w 1946 otrzymała maturę w Państwowym Gimnazjum i Liceum. W tymże roku rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1949 wyszła za mąż za kolegę ze studiów Waldemara Winkla (ur. 1926). W 1949-1950 uczestniczyła (podejmując prace zlecone) w opracowywaniu na podstawie dzieła Karola Estreichera, Bibliografii polskiej XV-XVIII w. w układzie rzeczowym, przygotowywanej w Pracowni Bibliografii Staropolskiej pod kierunkiem Alodii Gryczowej w Instytucie Badań Literackich (IBL) w Warszawie.
XIX Dni Polonistyki na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wileńskiego
W dniach 19-20 maja br. na Uniwersytecie Wileńskim tradycyjnie odbyły się Dni Polonistyki.
Odeszła prof. dr hab. Alina Kowalczykowa
Z wielkim smutkiem zawiadamiamy, że 13 sierpnia 2022 r. odeszła od nas prof. dr hab. Alina Kowalczykowa, długoletnia pracowniczka i członkini Rady Naukowej Instytutu Badań Literackich PAN. Profesor Alina Kowalczykowa była literaturoznawczynią, społeczniczką, pedagożką. Była wspaniałym człowiekiem, otwartym na ludzi i nowe doświadczenia, człowiekiem mądrym, silnym i dowcipnym, który swą niespożytą energią zmieniał świat na lepsze. Córka prof. Stanisława Lorentza uosabiała najświetniejsze tradycje polskiej inteligencji.