Artykuł / wywiad
300 godzin praktyk, czyli jak nie bać się pacjenta. Spotkanie z Magdaleną Knapek (cz. 2)
Podczas gdy piętnaście lat temu 5-10% dzieci miało opóźnienia i trudności w rozwoju mowy, obecnie jest to statystyka w okolicach 50%. Tę wiedzę zyskujemy dzięki prowadzonym badaniom naukowym.
Jak mówi nasza Rozmówczyni, dr Magdalena Knapek, która „życie i pasję oddała logopedii”, mamy szczęście żyć w czasach, gdy badania logopedyczne intensywnie się rozwijają. Wiele dzieje się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Logopeda może dzięki czujnikom w obszarze ustnym pacjenta mierzyć, gdzie znajdują się poszczególne artykulatory mowy, dokonać pomiaru ciśnienia w jamie ustnej. Powstały projekty badawcze: nad osobami w śpiączce, które próbują się komunikować, nad dwujęzycznością u dzieci, opóźnieniami rozwoju mowy.
Badane są metody diagnozowania pacjentów i programy terapeutyczne. Są to zazwyczaj przedsięwzięcia wieloletnie. Stworzenie np. narzędzia standaryzowanego do badania mowy wymaga około pięciu lat.
Jakie są perspektywy rozwoju logopedii jako nauki?
Na ile studia logopedyczne mogą być szansa dla mniejszych ośrodków, czy dla studiów polonistycznych?
Jaką przewagę mają pięcioletnie studia logopedyczne nad podyplomowymi z logopedii?
Po czym poznać dobrego logopedę? I jaki ma z tym związek ustawa o zawodzie logopedy?
Odcinek jest skróconą wersją drugiej części nagrania audio z seminarium Zawód: logopeda (z cyklu "Kompetencje polonistyczne na rynku pracy"), które odbyło się 23 stycznia 2026 roku. Spotkanie poprowadził dr Piotr Bordzoł.
Za wsparcie w organizacji spotkania dziękujemy dr Sylwii Pikuli.
Pierwsza część rozmowy jest dostępna jako Najważniejsze narzędzie pracy: język. Spotkanie z Magdaleną Knapek (cz. 1).
Dr Magdalena Knapek - polonistka, absolwentka filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego (2010), kierowniczka Zakładu Logopedii UJ. Ukończyła studia podyplomowe z Terapii zaburzeń w mówieniu, czytaniu i pisaniu (UJ 2010), Logopedii (Akademia Ignatianum 2010), Organizacji i zarządzania oświatą (UP 2017) oraz Neurologopedii (Akademia Krakowska 2023). Neurologopeda, mioterapeuta, terapeuta orotropii i ortodoncji funkcjonalnej, karmienia, metod Butejki, MFS, CRAFTA. Od 2010 r. pracuje jako logopeda – obecnie w Centrum Logopedycznym w Wieliczce.
Specjalizuje się w diagnozie i terapii zaburzeń rozwoju mowy dzieci do 3 roku życia, ze szczególnym uwzględnieniem budowania kompetencji językowej i komunikacyjnej dzieci z opóźnionym rozwojem mowy, autyzmem, zespołem Aspergera, afazją oraz niedosłuchem. Obecnie szczególną uwagę poświęca mioterapii oraz pacjentom z trudnościami w obszarze ustno-twarzowym. Prowadzi konsultacje dla noworodków i niemowlaków z problemami w karmieniu. Z tego zakresu prowadzi zajęcia praktyczne dla studentów studiów magisterskich z logopedii. W latach 2017-2020 pełniła funkcję koordynatora praktyk studenckich, od 2020 do 2023 była kierownikiem zespołu zajmującego jakością kształcenia na kierunku logopedia oraz koordynatorem przedmiotów medycznych (2017-2023). W czerwcu 2022 została powołana do Zarządu Głównego Polskiego Związku Logopedów, gdzie do marca 2025 pełniła funkcję Wiceprzewodniczącej.
Dr Piotr Bordzoł- polonista, członek redakcji "Biuletynu Polonistycznego".
Seria podcastu "Spotkania Biuletynu", zatytułowana “Polonistyka zaangażowana”, realizowana jest w ramach projektu "Polonistyka wobec wyzwań współczesnego świata". Dofinansowano ze środków budżetu państwa w ramach programu Ministra Edukacji i Nauki pod nazwą „Nauka dla Społeczeństwa II” (numer projektu: NdS-II/SP/0264/2024/01).
Strona internetowa projektu: https://biuletynpolonistyczny.pl/pl/projects/polonistyka-wobec-wyzwan-wspolczesnego-swiata,1851/details
Intro i outro
- Muzyka Piotr Lakwaj, czyta Aldona Brycka-Jaskierska
- Producent: Torba reportera i podcastera
Identyfikacja wizualna: Klaudia Węgrzyn
Media społecznościowe "Biuletynu Polonistycznego":
Informacje
Ukończyła studia podyplomowe z Terapii zaburzeń w mówieniu, czytaniu i pisaniu (UJ 2010), Logopedii (Akademia Ignatianum 2010), Organizacji i zarządzania oświatą (UP 2017) oraz Neurologopedii (Akademia Krakowska 2023). Neurologopeda, mioterapeuta, terapeuta orotropii i ortodoncji funkcjonalnej, karmienia, metod Butejki, MFS, CRAFTA.
Od 2010 r. pracuje jako logopeda – obecnie w Centrum Logopedycznym w Wieliczce.
Specjalizuje się w diagnozie i terapii zaburzeń rozwoju mowy dzieci do 3 roku życia, ze szczególnym uwzględnieniem budowania kompetencji językowej i komunikacyjnej dzieci z opóźnionym rozwojem mowy, autyzmem, zespołem Aspergera, afazją oraz niedosłuchem. Obecnie szczególną uwagę poświęca mioterapii oraz pacjentom z trudnościami w obszarze ustno-twarzowym. Prowadzi konsultacje dla noworodków i niemowlaków z problemami w karmieniu. Z tego zakresu prowadzi zajęcia praktyczne dla studentów studiów magisterskich z logopedii.
W latach 2017-2020 pełniła funkcję koordynatora praktyk studenckich, od 2020 do 2023 była kierownikiem zespołu zajmującego jakością kształcenia na kierunku logopedia oraz koordynatorem przedmiotów medycznych (2017-2023).
W czerwcu 2022 została powołana do Zarządu Głównego Polskiego Związku Logopedów, gdzie do marca 2025 pełniła funkcję Wiceprzewodniczącej.
Zobacz także
Najważniejsze narzędzie pracy: język. Spotkanie z Magdaleną Knapek (cz. 1)
Logopedia to atrakcyjny i perspektywiczny obszar rozwoju zawodowego, cieszący się dużym zaufaniem społecznym. To także dziedzina na styku wielu dyscyplin - językoznawstwa, psychologii, pedagogiki i medycyny. Kiedyś postrzegana tylko przez pryzmat artykulacji i trudności z mową, dziś obejmuje obszary rozwoju człowieka w zakresie mowy, komunikacji, jedzenia. Są tacy logopedzi, którzy pracują z dziećmi, niektórzy - tylko z osobami starszymi, więc ze względu na to, że też jesteśmy społeczeństwem, które się starzeje. Niektórzy utracili zdolność mówienia na skutek udaru, urazu, schorzenia. Inni jeszcze mają trudności związane z pracą poszczególnych mięśni, z oddychaniem, połykaniem, fonacją.
Przełamując tabu, czyli historia pierwszego i ostatniego polskiego "płciownika". Spotkanie z Zofią Dulską (cz. 1)
Zofia Dulska, studentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, w rozmowie z dr Martą Chojnacką-Kuraś odkrywa dziś przed nami postać Stanisława Kurkiewicza - pierwszego i ostatniego polskiego "płciownika", krakowskiego lekarza, pioniera polskiej seksuologii z przełomu XIX i XX wieku. Jego twórczość językowa, choć często traktowana prześmiewczo, jest interesująca z perspektywy słowotwórczej i semantycznej. Kurkiewicz, na przekór podwójnej moralności swoich czasów, podjął się budowy neutralnego języka w dziedzinie seksuologii i intymności, języka przełamującego istniejące tabu.
„Łączy nas więcej niż tylko wspomnienie olimpiady”. Od udziału w zawodach OLiJP do pracy naukowej
W Polsce Olimpiada Literatury i Języka Polskiego jest prowadzona od jesieni 1970 roku. Poza Polską – od jesieni 1989 roku: najpierw powstała na Litwie, potem we Lwowie, na Białorusi, na Łotwie, na całej Ukrainie, w Czechach, w Rumunii, w szkołach prowadzonych przez Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą (ORPEG). Gdyby policzyć uczestników, którzy przyjechali spoza Polski do Warszawy na zawody III stopnia, w marcu lub kwietniu każdego roku, byłaby to spora grupa: ponad 300 osób z Litwy, ponad 100 – z Łotwy, trochę więcej z Białorusi, około 200 z Ukrainy i mniejsze grupy z innych państw. Losy laureatów i finalistów spoza Polski potoczyły się bardzo różnie.
Dyskomfort i rozszczelnienie, czyli humanistyki praca z cieniem. Spotkanie z Julią Fiedorczuk
Rozmowa z Julią Fiedorczuk, badaczką i poetką od lat zaangażowaną w promowanie badań ekokrytycznych w Polsce, dotyka co najmniej kilku ważnych tematów. Pierwszym jest kwestia ewolucji ekokrytyki, tak w Polsce, jak i na świecie. Z nurtu niszowego, ekokrytyka stała się jednym z filarów badań literaturoznawczych i ważną częścią badań środowiskowych. Zarazem, uległa pewnemu skostnieniu, któremu – jak pokazuje rozmowa – Julia Fiedorczuk bardzo wyraźnie się przeciwstawia, pokazując wciąż tkwiący w niej potencjał pracy z tekstem i w tekście.