Artykuły i wywiady
- z
- 34
Promowane
„Dobry wiersz jest jak chleb i woda”. Spotkanie z profesor Dorotą Walczak-Delanois
Raz w roku absolwenci Université libre de Bruxelles (ULB) (Wolnego Uniwersytetu ULB w Brukseli), żegnani są w asyście pochodu złożonego z profesorów, burmistrza i władz uniwersytetu i miasta podczas trwającej kilka dni uroczystości wręczenia dyplomów. Ceremonia wręczenia dyplomów odbywa się na słynnym, zabytkowym rynku Grand-Place w Brukseli. Punktem kulminacyjnym jest wyczytywanie nazwisk absolwentów z balkonu Ratusza w Brukseli (Brussels Town Hall). Podczas jednej z takich uroczystości prof. Dorota Walczak-Delanois, poetka, tłumaczka, kierowniczka polonistyki na Wydziale LTC ULB, w imieniu „ciała profesorskiego” przemówiła do studentów wierszem, który ułożyła w rytmie zbliżonym do heksametru. Jego przesłaniem była skierowana do młodych ludzi zachęta do niesienia w świat humanistycznych wartości.
Afazja i literaturoznawstwo. Na marginesie projektu „Polonistyka wobec wyzwań współczesnego świata”
Dyskurs o afazji, o różnicy kognitywnej (neuroróżnorodności) i sprawności kognitywnej, wykorzystywany w literaturoznawstwie i przez literaturoznawstwo współtworzony, jest zbiorem opisów i interpretacji, które pomagają w zrozumieniu cudzego doświadczenia, które może przecież na jakimś etapie naszego życia stać się także elementem naszej własnej biografii. Rozwijanie tego dyskursu wydaje mi się ważnym zadaniem literaturoznawstwa zorientowanego antropologicznie, bliskiego nie tylko tekstowi, lecz także przeżywanemu doświadczeniu. Literaturoznawstwa, które może być społecznie użyteczne.
Współczesny bibliograf wobec wyzwań cyfrowego świata. Spotkanie z Karoliną Przysiecką i Pauliną Czwordon-Lis
W dobie fake newsów i modeli językowych generujących zmyślone przypisy naukowe, bibliografia zweryfikowana przez człowieka jest potrzebna bardziej niż kiedykolwiek, również jako narzędzie wspierające walkę z dezinformacją.
Gra miejska w Tbilisi – oryginalny sposób na naukę języka polskiego jako obcego
Gry i zabawy dydaktyczne odgrywają ważną rolę w nauczaniu języków obcych. Nie są one jedynie sposobem na urozmaicenie lekcji, lecz realnie wspierają proces przyswajania języka. Jest to komponent pożądany, a nawet konieczny do podnoszenia motywacji, integracji grupy czy rozluźnienia napięcia towarzyszącego uczniom. Stanowią istotne uzupełnienie głównego toku nauczania, budują pomosty komunikacyjne w zespołach wielokulturowych, często wnoszą konteksty realioznawcze.
Ostatnio dodane
„Po prostu pisałem dalej”. Spotkanie z Profesorem Markiem Bieńczykiem. Z cyklu „Janion. Dalej ―” (odc. 1)
Z okazji jubileuszowej międzynarodowej konferencji naukowej „Janion. Dalej ―. W stulecie urodzin uczonej”, organizowanej w Pałacu Staszica w Warszawie w dniach 7–9 grudnia 2026 roku spotykamy się z Jej uczniami. Jaki wywarła na nich wpływ? Kim byłaby dla kolejnego pokolenia studentów? W jaki sposób zmieniała ludziom biografię? I jak z kolei studenci wpływali na Marię Janion? Co z Jej nauk w nas zostało i w jaki sposób możemy wyrazić swoją wdzięczność? I czy można się spodziewać, że grudniowe spotkanie w Pałacu Staszica powtórzy atmosferę dawnych seminariów — pełną „cichej gorączki” i „krzyżujących się promieni myśli”? Tego dowiedzą się Państwo z odcinków cyklu podkastowego „Janion. Dalej ―”: rozmów z Markiem Bieńczykiem, Kazimierą Szczuką i Stanisławem Rośkiem.
Język ekokrytyki jako narzędzie współczesnego polonisty
Jednym z głównych atutów kształcenia akademickiego, a zwłaszcza edukacji współczesnego polonisty, jest otwarcie na różne języki teoretyczne, w tym takie, których celem jest nie tylko bierne opisywanie rzeczywistości, lecz również jej aktywna zmiana. Takim językiem, dostarczającym nie tylko narzędzi do opisywania zmieniającego się świata oraz relacji między człowiekiem a szeroko rozumianym środowiskiem, ale również do uchwycenia możliwości aktywnego kształtowania rzeczywiści za pomocą słów, jest ekokrytyka. Opracowano (częściowo) na podstawie wykładu J. Tabaszewska, Języki ekokrytyki. Między teorią a zaangażowaniem, Seminarium Odbiorcy Instytucji Kultury, Poznań, 18.11.2024.
Historia z polskim akcentem, czyli polskie ścieżki w Tbilisi
Czy można poznawać język polski, rozwiązując zagadki podczas spaceru ulicami Tbilisi? Czy historia miasta może stać się scenariuszem gry, a architektura – pomocą w nauce języka? Rezultaty projektu „Śladami Polaków w Tbilisi – gra miejska” – innowacyjnego przedsięwzięcia, które łączy naukę języka polskiego z odkrywaniem polskich śladów w stolicy Gruzji, mogą stanowić odpowiedzi na te pytania.
W stronę przyszłości. Spotkanie z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką (cz. 3)
W ostatnich latach wokół niepełnosprawności oraz teatru i sztuk performatywnych wydarzyło się bardzo wiele. Ale czy za intensyfikacją badań, projektów i inicjatyw idą trwałe zmiany? W trzeciej i ostatniej części rozmowy zastanawiamy się, co rzeczywiście zmieniło się w polskim teatrze i instytucjach kultury, oraz co jeszcze pozostaje do zrobienia. Czy znaczącym katalizatorem tych zmian była pandemia COVID-19 czy może raczej zmiany prawne i programy finansujące kulturę?
Jak mówić i pisać o sztuce osób z niepełnosprawnościami? Spotkanie z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką (cz. 2)
Kontynuujemy rozmowę z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką o miejscach wspólnych i punktach przecięć między teatrem i niepełnosprawnością. W tej części rozmowy wracamy wspomnieniami do sympozjum „Pokaż język” (Warszawa 2024), pomyślanego jako przestrzeń wymiany doświadczeń i pomysłów pomiędzy artys(k)tami, badacz(k)ami, kryty(cz)kami, osobami samorzeczniczych i przedstawiciel(k)ami różnych instytucji, gdzie to dostrzeżono pewne różnice, ale przede wszystkim podobne problemy, z którymi się zmagali/zmagają, a także doceniali znaczenie sieciowania dotychczas rozproszonych osób i grup.
Między akademią, sztuką i artywizmem. Spotkanie z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką (cz. 1)
W ostatnich latach w polskim teatrze i refleksji teatrologicznej wydarzyło się wiele w kontekście niepełnosprawności: pojawiły się nowe publikacje, projekty badawcze i artystyczne, międzynarodowe spotkania, a także próby wypracowania języka, który pozwala mówić o sztuce tworzonej przez osoby z niepełnosprawnościami jako pełnoprawnej praktyce artystycznej. Do rozmowy o tych przemianach zaprosiłyśmy teatrolożki dr Monikę Kwaśniewską-Mikułę oraz Izabelę Zawadzką.