Artykuły i wywiady
- z
- 34
Promowane
Pasja dydaktyczna i nieuleczalny optymizm. Spotkanie z prof. Kingą Siatkowską-Callebat
Nasza dzisiejsza Rozmówczyni mówi o sobie, że w jej DNA na pewno znajdują się „cząstki elementarne Uniwersytetu Warszawskiego”. Przed nią w rodzinie było sześć pokoleń dydaktyków. Dziadek, jej pierwszy Mistrz, który na dobranoc czytał jej Pana Tadeusza, był polonistą, nauczycielem braci Różewiczów i redaktorem w Książce i Wiedzy, rodzice – językoznawcami na Wydziale Slawistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Studia polonistyczne były dla niej naturalnym wyborem drogi życiowej. Kiedy w jej życiu pojawiła się wielka miłość, jej los na zawsze związał się z Francją.
„Po prostu pisałem dalej”. Spotkanie z Profesorem Markiem Bieńczykiem. Z cyklu „Janion. Dalej ―” (odc. 1)
Z okazji jubileuszowej międzynarodowej konferencji naukowej „Janion. Dalej ―. W stulecie urodzin uczonej”, organizowanej w Pałacu Staszica w Warszawie w dniach 7–9 grudnia 2026 roku spotykamy się z Jej uczniami. Jaki wywarła na nich wpływ? Kim byłaby dla kolejnego pokolenia studentów? W jaki sposób zmieniała ludziom biografię? I jak z kolei studenci wpływali na Marię Janion? Co z Jej nauk w nas zostało i w jaki sposób możemy wyrazić swoją wdzięczność? I czy można się spodziewać, że grudniowe spotkanie w Pałacu Staszica powtórzy atmosferę dawnych seminariów — pełną „cichej gorączki” i „krzyżujących się promieni myśli”? Tego dowiedzą się Państwo z odcinków cyklu podkastowego „Janion. Dalej ―”: rozmów z Markiem Bieńczykiem, Kazimierą Szczuką i Stanisławem Rośkiem.
„Dobry wiersz jest jak chleb i woda”. Spotkanie z profesor Dorotą Walczak-Delanois
Raz w roku absolwenci Université libre de Bruxelles (ULB) (Wolnego Uniwersytetu ULB w Brukseli), żegnani są w asyście pochodu złożonego z profesorów, burmistrza i władz uniwersytetu i miasta podczas trwającej kilka dni uroczystości wręczenia dyplomów. Ceremonia wręczenia dyplomów odbywa się na słynnym, zabytkowym rynku Grand-Place w Brukseli. Punktem kulminacyjnym jest wyczytywanie nazwisk absolwentów z balkonu Ratusza w Brukseli (Brussels Town Hall). Podczas jednej z takich uroczystości prof. Dorota Walczak-Delanois, poetka, tłumaczka, kierowniczka polonistyki na Wydziale LTC ULB, w imieniu „ciała profesorskiego” przemówiła do studentów wierszem, który ułożyła w rytmie zbliżonym do heksametru. Jego przesłaniem była skierowana do młodych ludzi zachęta do niesienia w świat humanistycznych wartości.
Gra miejska w Tbilisi – oryginalny sposób na naukę języka polskiego jako obcego
Gry i zabawy dydaktyczne odgrywają ważną rolę w nauczaniu języków obcych. Nie są one jedynie sposobem na urozmaicenie lekcji, lecz realnie wspierają proces przyswajania języka. Jest to komponent pożądany, a nawet konieczny do podnoszenia motywacji, integracji grupy czy rozluźnienia napięcia towarzyszącego uczniom. Stanowią istotne uzupełnienie głównego toku nauczania, budują pomosty komunikacyjne w zespołach wielokulturowych, często wnoszą konteksty realioznawcze.
Ostatnio dodane
Język ekokrytyki jako narzędzie współczesnego polonisty
Jednym z głównych atutów kształcenia akademickiego, a zwłaszcza edukacji współczesnego polonisty, jest otwarcie na różne języki teoretyczne, w tym takie, których celem jest nie tylko bierne opisywanie rzeczywistości, lecz również jej aktywna zmiana. Takim językiem, dostarczającym nie tylko narzędzi do opisywania zmieniającego się świata oraz relacji między człowiekiem a szeroko rozumianym środowiskiem, ale również do uchwycenia możliwości aktywnego kształtowania rzeczywiści za pomocą słów, jest ekokrytyka. Opracowano (częściowo) na podstawie wykładu J. Tabaszewska, Języki ekokrytyki. Między teorią a zaangażowaniem, Seminarium Odbiorcy Instytucji Kultury, Poznań, 18.11.2024.
Historia z polskim akcentem, czyli polskie ścieżki w Tbilisi
Czy można poznawać język polski, rozwiązując zagadki podczas spaceru ulicami Tbilisi? Czy historia miasta może stać się scenariuszem gry, a architektura – pomocą w nauce języka? Rezultaty projektu „Śladami Polaków w Tbilisi – gra miejska” – innowacyjnego przedsięwzięcia, które łączy naukę języka polskiego z odkrywaniem polskich śladów w stolicy Gruzji, mogą stanowić odpowiedzi na te pytania.
W stronę przyszłości. Spotkanie z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką (cz. 3)
W ostatnich latach wokół niepełnosprawności oraz teatru i sztuk performatywnych wydarzyło się bardzo wiele. Ale czy za intensyfikacją badań, projektów i inicjatyw idą trwałe zmiany? W trzeciej i ostatniej części rozmowy zastanawiamy się, co rzeczywiście zmieniło się w polskim teatrze i instytucjach kultury, oraz co jeszcze pozostaje do zrobienia. Czy znaczącym katalizatorem tych zmian była pandemia COVID-19 czy może raczej zmiany prawne i programy finansujące kulturę?
Jak mówić i pisać o sztuce osób z niepełnosprawnościami? Spotkanie z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką (cz. 2)
Kontynuujemy rozmowę z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką o miejscach wspólnych i punktach przecięć między teatrem i niepełnosprawnością. W tej części rozmowy wracamy wspomnieniami do sympozjum „Pokaż język” (Warszawa 2024), pomyślanego jako przestrzeń wymiany doświadczeń i pomysłów pomiędzy artys(k)tami, badacz(k)ami, kryty(cz)kami, osobami samorzeczniczych i przedstawiciel(k)ami różnych instytucji, gdzie to dostrzeżono pewne różnice, ale przede wszystkim podobne problemy, z którymi się zmagali/zmagają, a także doceniali znaczenie sieciowania dotychczas rozproszonych osób i grup.
Między akademią, sztuką i artywizmem. Spotkanie z Moniką Kwaśniewską-Mikułą i Izabelą Zawadzką (cz. 1)
W ostatnich latach w polskim teatrze i refleksji teatrologicznej wydarzyło się wiele w kontekście niepełnosprawności: pojawiły się nowe publikacje, projekty badawcze i artystyczne, międzynarodowe spotkania, a także próby wypracowania języka, który pozwala mówić o sztuce tworzonej przez osoby z niepełnosprawnościami jako pełnoprawnej praktyce artystycznej. Do rozmowy o tych przemianach zaprosiłyśmy teatrolożki dr Monikę Kwaśniewską-Mikułę oraz Izabelę Zawadzką.
Niemożliwe i kilka innych paradoksów (uwagi)
i więcej nic (Norwid)